))))OOOoooOOO((((

Δημοσιεύθηκε Οκτώβριος 4, 2006 από ambarese
Κατηγορίες: Δανεικές Εικόνες

Advertisements

Σε ψάχνω

Δημοσιεύθηκε Οκτώβριος 3, 2006 από ambarese
Κατηγορίες: Uncategorized

Σε ψάχνω

στα λαμπρά σφαγεία των δρόμων,

στις νευρωτικές διαδρομές, σε σταθμούς και στοές.

Σε ψάχνω

στα μικρά τα stop, στ΄απαγορεύεται,

στα τρύπια μου χέρια,

στη θάλασσα που δε θα ‘ρθει ξανά

βαρέθηκε ν’ αλλάζει χρώματα για να την αγαπάμε

Σε ψάχνω

στις παλιές φωτογραφίες τις χλωμές

όπου δεν μπορώ να σε βρω, σε ρυθμούς και κραυγές

Σε ψάχνω

στον καθρέφτη που άφησες το πρόσωπο σου

και αυτός ράγισε,

μες στ΄ανθρωπομάρκετ το τρελό,

σκουπίδι και θεός μέσα στον πυρετό

Σε ψάχνω…

στίχοι: Δώρα Σιτζάνη

L.A.

Δημοσιεύθηκε Οκτώβριος 2, 2006 από ambarese
Κατηγορίες: Αχαρακτήριστα

L.A. όπως Lεκανοπέδιο Aττικής. Όπως amerikiii. yeahh 

Η χαρά του παιχνιδιού και η αποκάλυψη του εσωτερικού κόσμου

Δημοσιεύθηκε Οκτώβριος 2, 2006 από ambarese
Κατηγορίες: Αχαρακτήριστα

Χτες ξεκίνησε το survivor: hellass vs turkey. Δυστυχώς δεν το παρακουλούθησα από την αρχή για να έχω εμπεριστατωμένη γνώμη, αλλά απ’ όσο είδα κατάλαβα οτι όλα τα παιδάκια διακατέχονται από τις ίδιες αξίες και συμπεριφορές. Ένα τσούρμο ξιπασμένα τσουτσέκια και γκομενάκια του πεταματού να λεηλατούν τον οικισμό των ιθαγενών χωρικών. Να κλέβουν φρούτα, να πνίγουν στη ζούλα κοτούλες και να ψειρίζουν τις απλωμένες μπουγάδες. Και όλα αυτά με άνεση, ορμή και χάρη. Χαιρόντουσαν οι λεβέντες που κλέβαν τους φτωχούς. Ακόμα και αν υπήρχε πρόβλεψη να αποζημιωθούν οι χωρικοί από την πολυεθνική παραγωγή, το θέαμα μίλουσε από μόνο του. Άντε παιδιά και του χρόνου προτείνω σαφάρι ιθαγενών στη σομαλία, το κονγκό, την ρουάντα και άλλα εξωτικά μέρη. Και προσοχή μην στάξει το κωλαράκι σας αίμα. Όχι απο τους ένοπλους υπανάπτυκτους, αλλά από αυτόυς που θα σας πηγαίναν πίπα κώλο (άνετα) αν σας πρόσφεραν 50 χιλιαρικάκια. Ίσως και λιγότερα. Να  άλλη μια καλή πρόταση για την παραγωγή που όμως ενδεχομένως να είναι λίγο, πως να το πω, γραφειοκρατικά προβληματική για την προβολή της. Όψομαι εναγωνίως…. 

Μια μικρή αναδρομή (ή αλλιώς, η επιθυμία του να διαβάζω στατιστικούς πίνακες που δεν με περιλαμβάνουν)

Δημοσιεύθηκε Οκτώβριος 2, 2006 από ambarese
Κατηγορίες: Η ζωή εδώ

Μιλώντας με τριπλή ιδιότητα, ως πεζός , και ως ερασιτέχνης οδηγός δίτροχου -τετράτροχου έχω να παρατηρήσω ότι α) ως δίποδο και εξαιρετικά ευάλωτος στη σύγκρουση με μέταλλα, έχω αναγκαστεί να περπατάω στο δρόμο γιατί τα πεζοδρόμια είναι ανύπαρκτα ή κατειλημμένα από εμπορεύματα, οχήματα, τραπεζοκαθίσματα, πινακίδες, περίπτερα, βουνά από χώμα για οικοδομές, κ.λ.π. Έχω περάσει από διαβάσεις με τον Γρηγόρη στο μέρος μου και νομίζω ότι οι οδηγοί που αναγκάζονται να σταματήσουν το κάνουν με το ζόρι λίγο πριν πέσουν πάνω μου, και ίσως και να θέλουν με πατήσουν για να με εκδικηθούν που τους έπιασε ο Σταμάτης.Οι πεζόδρομοι μου ακούγονται σαν ανέκδοτο. Έχω διασχίσει με μη ασφαλή τρόπο και απρόσεκτα δρόμους και λεωφόρους γιατί το θεώρησα πιο σύντομο από το να πάω στην διάβαση και να περιμένω το φανάρι, β) ως μοτοσικλετιστής, επίσης ευάλωτος, έχω δει τον χάρο με τα μάτια μου να έρχεται με ταχύτητα στο αντίθετο ρεύμα και στις εθνικές οδούς και στην πόλη, όπου μου φαίνεται ότι οι περισσότεροι δεν μπορούν να υπολογίσουν τον όγκο του οχήματος τους σε σχέση με τα (όντως στενά) περιθώρια των δρόμων ή γουστάρουν το αγγλικό σύστημα κυκλοφορίας. Έχω δει οδηγούς που για να αποφύγουν μια λακκούβα μπορούν να στείλουν τον διπλανό τους ή τον απέναντι τους στα θυμαράκια. Έχω δει αυτοκίνητα που κινούνται σε κάθετη κατεύθυνση από την δική μου και χωρίς προτεραιότητα να με αναγκάζουν να φρενάρω πανικόβλητο ή να σταματάνε τελικά (και καμιά φορά κακώς γιατί ένα λάθος δεν διορθώνει ένα άλλο)στην μέση του δρόμου για να δοκιμάσουν τις ικανότητες μου σε ριψοκίνδυνους ελιγμούς. Έχω περάσει δίπλα από οδηγούς που νομίζουν ότι ο καθρέφτης είναι μόνο για να χτενίζεσαι, πίσω από οδηγούς που θεωρούν ότι τα φλάς τα χρησιμοποιούμε στην φωτογράφιση και σε άλλους που σταματάνε ξαφνικά σαν να είναι μόνοι στον δρόμο για να μιλήσουν σε κάποιον γνωστό που έτυχε να δουν, για να αγοράσουν τσιγάρα, για να σταθμεύσουν, για… για… για…. Έχω δει trendy τυπάκια και τύπισσες να μιλάνε στο τηλέφωνο ενώ οδηγούν, να βάφονται, να ψάχνουν τα πράγματα τους και να χάνουν την προσοχή τους. Έχω προκαλέσει την τύχη μου τρέχοντας παραπάνω από ότι οι συνθήκες επέτρεπαν, έκανα επικίνδυνους ελιγμούς, εκβίασα προτεραιότητα, δεν υπάκουσα σε κόκκινο νομίζοντας ότι λόγω μικρού όγκου μπορώ να είμαι ευέλικτος, να παρακάμπτω φανάρια, να ανεβαίνω σε πεζοδρόμια και έχω οδηγήσει έχοντας πιεί μερικά ποτάκια παραπάνω. Πολλές φορές δεν έβαλα το κράνος μου (που το καλοκαίρι στην αθήνα είναι ανυπόφορο) ή του έδωσα νέα χρηστικότητα σαν διακοσμητικό αγκώνα . γ) ως αυτοκινητιστής πάλι έχω διαπιστώσει ότι κάποιοι δεν έχουν μάθει να κάνουν προσπεράσεις και είτε παίζουν με την υπομονή μου όταν τους ακολουθώ, είτε έρχονται να με εμβολίσουν μετωπικά. Έχω δει οδηγούς να μην διευκολύνουν τους άλλους στην προσπέραση. Έχω δει να κινούνται στην αριστερή λωρίδα με την ταχύτητα δίνης των 60 & 80 χλμ/ώρα και γρήγορους να με παρενοχλούν με προσπεράσεις από δεξιά. Μου έχουν βιάσει την προτεραιότητα αρκετές φορές με επιτυχία και άλλες που ανέκρουσαν όταν αντιλήφθησαν ότι από βιαστές μπορούν να γίνουν γαμημένοι. Είδα τον νόμο της ζούγκλας σαν συνοδηγός σε επαρχιακό δρόμο, όταν διπλή νταλίκα (αυτές οι πολύ μακριές με την επιπλέον καρότσα) προσπέρασε μια όμοια της σε δρόμο με 1 λωρίδα ανά κατεύθυνση και να γλυτώνουμε την σύγκρουση με τα βράχια της κλεισούρας από τύχη, θαύμα, δεν ξέρω. Έχω δει μηχανόβιους να με περνάνε στο φτερό τόσο που να λέω καλά ρε λίγο να κουνιόμουν ή εγώ ή ο δρόμος θα τους έβλεπα να  ίπτανται . Ασυνείδητους οδηγούς, που κάποιοι/ες άλλοι ασυνείδητοι οδηγοί τους κλείνουν τον δρόμο έχοντας διπλοπαρκάρει στην λωρίδα τους,  να μην περιμένουν για να παρακάμψουν (να του ρίξουν και κάνα γαλλικό) και τσουπ να μου έρχονται αντιμέτωποι. Αδιάφορους να παρκάρουν στις γωνίες, να περιορίζουν την ορατότητα μου και να με αναγκάζουν να θέτω σε κίνδυνο την σωματική ακεραιότητα την δική μου και των άλλων. Βλάκες που με το που ανάβει το φανάρι πράσινο αρχίζουν να κορνάρουν και ηλίθιους που ζούνε στον μύθο τους και μέχρι να ξεκινήσουν ανάβει το πορτοκαλί. Έχω δει πεζούς που εκτός από την δική τους ζωή θέλουν να καταστρέψουν και την δική μου. Να με κάνουν θύτη, να με στείλουν φυλακή, να με κάνουν να ζω με ενοχές για την αχρηστία και την επιπολαιότητά τους. Πεζούς που περνάνε μπροστά από λεωφορεία και φορτηγά και όχι από πίσω που είναι το σωστό. Που δεν κοιτάζουν δεξιά- αριστερά όταν διασχίζουν δρόμους και λεωφόρους. Ανθρώπους νέους και γέρους που νομίζουν ότι είναι πιο γρήγοροι από τα καταλυτικά , άλλους που τους διασχίζουν από λάθος σημείο την λάθος στιγμή ατάραχα ίσως γιατί  πιστεύουν ότι μπορώ φρενάρω πιο γρήγορα από όσο πραγματικά μπορώ με κίνδυνο  να προκαλέσω καραμπόλα, είτε γιατί νομίζουν ότι μπορεί την τελευταία στιγμή να εξαϋλωθώ. Έχω δει πολλές μανάδες που προτάσσουν τα παιδικά καρότσια  για να αναγκάσουν τους διερχόμενους να σταματήσουν. Έχω βρίσει αρκετούς από αυτούς για τις μαλακίες τους και σπάνια κατάλαβα ότι αντιληφθήκαν το λάθος τους. Έχω πληρώσει και θα πληρώνω την  εθνική οδοποιία και έχω κινδυνέψει από φθαρμένα και ολισθηρά  οδοστρώματα με κακές κλίσεις, από επικίνδυνες λακκούβες που δεν κλείνουν οι δήμ(ι)οι και σαμαράκια που βάζουν οι δήμ(ι)οι , από ελλειπή φωτισμό ή την πλήρη απουσία του, από την απουσία διαχωριστικής νησίδας. Έχω πληρώσει και θα πληρώνω, τέλη κυκλοφορίας,  ασφάλεια, φόρους στην βενζίνη και κάθε μέρα ασφυκτιώ από τα ακινητοποιημένα ι.χ. που καταλαμβάνουν το οδόστρωμα για να κάνουν νάνι. Έχω ταλαιπωρηθεί από την έλλειψη κρατικών θέσεων φθηνής στάθμευσης Από τα φορτηγά που συνέχεια φορτώνουν και ξεφορτώνουν στις ώρες αιχμής. Έχω σωθεί από τα καντήλια στην άκρη του δρόμου που με προειδοποίησαν και όχι από την σήμανση. Έχω ζητήσει αρκετές φορές ταπεινά συγνώμη όταν στον ρόλο του μαλάκα πρωταγωνιστώ εγώ. Αρνούμαι να διπλοπαρκάρω, να σταθμεύσω σε στροφή, σε διαβάσεις, και να καταλάβω πεζοδρόμια με κόστος να κάνω 2 και 3 κύκλους παραπάνω. Δεν χάθηκε κι ο κόσμος. Ο απολογισμός μου μέχρι τώρα περιλαμβάνει στο ενεργητικό ως οδηγός κάρου  ένα τροχαίο (παραβίαση προτεραιότητας) και τον ελαφρύ τραυματισμό μοτοσικλετιστή. Στο παθητικό ως οδηγός μοτοσικλέτας,  (εκτός από δικής μου έμπνευσης και υλοποίησης πτώσεις) έχω δύο εμβολίσεις. Μια από σταματημένο ταρίφα που την στιγμή που τον προσπερνούσα ξεκίνησε στρίβοντας σχεδόν 90 μοίρες  χωρίς να ελέγξει  και, ναι, με πέτυχε, και άλλη μία όταν καθώς περίμενα το κόκκινο να γίνει πράσινο ακούω ένα φρενάρισμα παρατεταμένο και μέχρι να γυρίσω το κεφάλι μου βρέθηκα αλλού εγώ και αλλού η μηχανή μου. Νεαρά δικηγόρος τύφλα στο μεθύσι. Ως πεζός τα καταφέρνω καλύτερα. Λυπάμαι για τα οδηγικά μου “συνήθη” λάθη και  προσπαθώ να βάλω τον κανόνα πάνω από την δυνατότητα που έχω για να τον εξαιρέσω. Σε κάποιο βαθμό το πετυχαίνω, σε άλλες ακόμα υπερισχύει η συνήθεια, όμως το έχω στο μυαλό μου και το προσπαθώ. Η αλήθεια όμως είναι ότι αυτό δεν αρκεί:  ή πετάς τα σκουπίδια σου στο δρόμο ή δεν τα πετάς, δεν περνάμε με λίγο κόκκινο (σαν βαθύ πορτοκαλί. ένα πράγμα), η προτεραιότητα δεν παραβιάζεται λίγο (ίσα που πατάει ο ελέφαντας), η λίγη απροσεξία μπορεί να φέρει μεγάλο κακό.

Tα θλιβερά στατιστικά:

http://www.ydt.gr/main/Article.jsp?ArticleID=98890

http://www.ydt.gr/main/Article.jsp?ArticleID=98880

http://www.ydt.gr/main/Article.jsp?ArticleID=54080

Πηγή: στατιστικά τροχαίας

ει ψιτ! εσύ πως πήρες το δίπλωμα?

Δημοσιεύθηκε Σεπτεμβρίου 28, 2006 από ambarese
Κατηγορίες: Η ζωή εδώ

Με αφορμή το προηγούμενο post, ήθελα να γράψω κάποιες σκέψεις για τα τροχαία εγκλήματα και ατυχήματα. Αποφάσισα όμως να παραθέσω σταχυολογημένα μερικά κείμενα του Κ. Καββαθά σχετικά με το θέμα και αυτό γιατί συμφωνώ με τα 9 στα 10 απο τα γραφόμενα του, συν του οτι παραθέτει στοιχεία που δεν έχω στην κατοχή μου. Επειδή τα κείμενα είναι λίγο μεγάλα σε έκταση και δεν γνωρίζω πως να τα κάνω link (αυτό το: κάντε κλικ εδώ) θα αναρτήσω τα κείμενα στα comments για κάθε ενδιαφερόμενο. 

λίγες μέρες πριν, κάθε επόμενη μέρα

Δημοσιεύθηκε Σεπτεμβρίου 28, 2006 από ambarese
Κατηγορίες: Η ζωή εδώ

Πριν από λίγες μέρες ανεβήκαμε στην ταράτσα να τινάξουμε κάτι ριχτάρια. Πάνω συναντήσαμε δύο γυναίκες και ένα παιδί που στεκόνταν και κοιτούσαν. Σαν απορροφημένοι μου φάνηκαν. Κάτι ακουγόταν. Ξεδιπλώσαμε τα ριχτάρια με την σύντροφο και αρχίσαμε να τα τινάζουμε. Ακουγόταν φασαρία, ένα μουγκρητό και ασυναίσθητα πλησιάσαμε τον ήχο, κοντά στους υπόλοιπους. Προς τα κει κοιτούσαν και οι άλλοι, προς την εκκλησία όπου φαίνονταν πλήθος κόσμου, πολλά οχήματα και κυρίως δίτροχα. Μάρσαραν , μάρσαραν. Πολύ δυνατά. Σχεδόν με οργή. Φαίνονταν και ένα γαμπριάτικα στολισμένο αμάξι. Γάμος θα γίνεται σκέφτηκα ,ο γαμπρός θα είναι μηχανόβιος και η παρέα καίει τα μοτέρ για πάρτη του. Συμβαίνει κάτι; Ρώτησε η φίλη μου την γειτόνισσα που ήταν δίπλα. Κηδεύουν ένα αγόρι, σκοτώθηκε με μηχανή. Αγόρι, πόσο χρονών; Ρωτάω βλακωδώς. 18 χρονών, μου απαντάει με βουρκωμένα μάτια. Λίγο αργότερα η πομπή ξεκινούσε αργά προς το νεκροταφείο μέσα σ’ ένα πανζουρλισμό. Τότε ήμουν σίγουρος ότι οι μηχανές στριγκλίζανε με οργή. Σαν το βουβό κλάμα που γίνεται γοερό, αντί για λόγια που δεν είναι εύκολο να ειπωθούν από την θλίψη και την συγκίνηση, σαν το τελευταίο ξεπροβόδισμα. Ασυναίσθητα σκέφτηκα τους γονείς του αγοριού, τους συγγενείς, τους φίλους του και ανακατεύτηκα από το κενό. Δεν είμαι καθόλου συμβιβασμένος με τον θάνατο ούτε και με την αιφνιδίως βίαια εκδοχή του. Δεν έχουν σημασία τα ακριβή αίτια του δυστυχήματος, αν έφυγε από δική του απροσεξία ή από κάποιου άλλου ή από κάποια οδική κακοτεχνία. Η ζωή δεν ξανάρχεται για αυτόν που φεύγει, ούτε η παρηγοριά στους οικείους του. Χιλιάδες οικογένειες ζούνε με τέτοια τραύματα, λειψές, σακατεμένες. Θλίψη για το αγόρι, θλίψη και για την οικογένειά του.